گر تو بیداد کنی، شرط مروت نبود...

حتما باید جانم به لبم برسد تا برگردی و سلام کنی! نمیدانی این روزها چهقدر محتاجم به صدات، محتاجم به اینکه باشی حتی اگر کمرنگ... سنگدل نباش! من خداحافظی کردم که فقط طعم رفتن را بچشیم، نه اینکه واقعا برویم! آدم که نباید راجع به اینجور چیزها حرف بزند! تو خودت میدانی و میخواهی مرا به زانو در بیاوری! به ز...

قبول که سهم تو همین بوده... و مگر بیشتر از این چه میتواند باشد؟! قبول کن و بعد برو... بینشان شو...

دوستی منفعت است و عشق ضرر! متضرر شو!

و آنچه ماندنی است، بماند!

ما به خوابهای هم راه پیدا کردهایم! سه نفر! چهار نفر! یا پنج نفر! جنگ ما حالا توی خوابهاست! و هرکس آنجا پیروز شود، این بیرون هم برده! من مطمئنم این خوابها بین ما مشترک است! همهمان از داستان بو بردهایم و دقیقا میدانیم قصه چیست! حالا مثل گرگهای گرسنه حلقه زدهایم دور هم...

بگو کدام یک مرا زودتر از پا در میآورد؛ سکوت تو یا سکوت من؟! دلم چیزی بیشتر از تنگ است...

صدای ایرج رحمانپور را نمیدانم چرا ولی دوست میدارم! لری خواندنش آدم را به وجد میآورد و اصلا نیاز نیست کلمهای لری بدانی! حنجرهی زاگرس راهش را به دل آدم پیدا میکند... مویه در نخلستان و کوهستان و برف و بیابان، جگرسوز است.

یک عده هم هستند که اصلا شغل شریفشان گوه زیادی خوردن است!

خیلی شیک نشستم یه بات ساختم که سایتمون رو وصل کنم به کانال تلگرام! الان کار نمیکنه پدرسگ! پیر شدم! باید این کارها رو بسپارم به جوونا!!

مهم نیست حالا کجا ایستادهام؛ حتی مهم نیست امشب چندمین شب این زندگی است! یا چند شب مانده تا آخرین شب! چیزی از این بیشتر در زندگی وجود ندارد! من خوب و بدش را دیدم و بیشتر از آنچه فکرش را بکنی زندگی کردم! من زندگی کردم و زندگی را دیدم و زشت و زیبایش را داشتم! حالا کی میتواند به من چیزی بیشتر از این بده...

بنشین و تماشا کن!

بگرد که پیدا میکنی که پیدا میکنی که پیدا میکنی اگر من بخواهم...

نصرت چه میکنی سر این پرتگاه ژرف؟!

وقتهایی که زندگی را جدی میگیریم، بیبروبرگشت احمقیم! وا بده!

هر وقت از کارها جلو افتادی، خوشحال نشو! چون بهزودی قرار است کارها سه برابر قبل از تو جلو بیفتند! کلا از یک جایی به بعد، ما از زندگی عقب میافتیم و بعد هر چه که بدویم، باز زندگی با بیلاخ چند پیچ جلوتر از ماست! از همین جاست که کمکم فرآیند زوال آدمی شروع میشود!

من تمام این جهان را به باد سخره گرفتم، مگر حضور تو را که قدسیترین حضورها بود برام. و حالا که بناست تو هم نباشی، در دنیا چیزی برای جدی گرفتن باقی نمیماند! پس به من حق بده اگر مثل سابق نباشم و تنها خاکستر سرد و ناباروری از من باقی بماند. من روزهایم را میان صفحات روزنامهها و کتابهای شعر سوزاندم و حالا ...

فرار کردن نشانهی بیدفاع بودن است! کسی که دفاع و سلاحی داشته باشد، میایستد و میجنگد، یا میایستد و اصلا نیاز نیست کاری بکند! حالا نمیدانم باید خوشحال باشم از اینکه تو بیدفاع شدهای در برابر من، یا غمگین باشم از اینکه دائم فرار میکنی از دستم! من میشناسمت. خندههایت را میشناسم، گریههایت را میشناسم، بیدفاع...

نباید این حرف را بزنی... نباید این جور ناامبد باشی... من هستم. من هستم. هستم. و آتشم خاکستر میکند هرچه را سر راه باشد.

کوتاهتر از آن است که به توضیح دادن بگذرانیاش! حرفی برای گفتن باقی نمیماند! و این لجاجت با خویشتن است که هنوز از شنیدن نامت، قلبم به سینه میکوبد! همهی این حرفها حتی چرند است! باور نکن هیچکدام را... من دورتر از آنم که دوستت نداشته باشم!!! و تو هنوز چیزی از این حرفها نمیدانی...