شهوتِ رفتن!

زندگی کردن، فرد است. مولانا همیشه دلتنگ رجعت است و من همیشه پر از «شهوتِ رفتن»! دلتنگی، ضعف و خوف است؛ و رفتن پر از شور و حرارت. امّا رفتن فرد است. غریب است و رو به سوی غربت دارد.

این خاک، کیمیاست. آدم، گندم نخورد که به خاک بیاید، به خاک آمد تا گندم را بخورد. خاک، زاییدن است. زن است. و شهوتِ رفتن، مهارناشدنی.