یادت هست، یادت نیست!

آدمی وقتی که ضعیف است به عشق پناه میبرد، به خاطرات عاشقانه پناه میبرد. وقتی حس قدرت میکند، رومیگرداند. من این را بارها سنجیدهام، بارها محک زدهام! این اشتباه نوع بشر است. و نوع بشر، اشتباه است، همانطور که نوع خدا تفنن است و نوع ملک، اطاعت.

آدمی وقتی که ضعیف است، خودش را مرور میکند، آنچه را در مرور مییابد، خودش میکند، اکنون میکند و گذشته را به ضرب، کش و قوس میدهد. این امیدواری نوع بشر است، به آینده، از گذشته! چرا پس هنوز کنج این دیواریم، کنج این بهشت پر نعمتِ نفرینشده!

این کوچه را یادت نیست! میدانم که یادت هست و میگویم که نیست. انکار عارف، نمود ضعف است برای ثبوت غنا! تجلی اعتراض است برای جلای رضا! و تو این کوچه را یادت نیست!

شیبهای تند، نفسهای تند، بوهای تند، تندهای تند. گمت کردم. این کوچه را فراموش کن. من هنوز کنج دیوارم.