ارس

میدانی، من همیشه دنبال چیزی بودم که از همهی زندگی و مرگ بزرگتر باشد... دنبال آدمی بودم که همپای دیوانگیهایم تاب بیاورد و از هیچچیز نترسد... آدمی که شرایط تغییرش ندهد و چیزی جز ما، نتواند نسبتش را با من تغییر بدهد! همیشه با زندگی جنگیدم و حتی یک لحظه باور نکردم که زندگی قویتر است... حتی یک لحظه...

به هیچ چیز امیدوار نباش؛ امید، احمقانهترین لغت دنیاست! ولی تسلیم هم نشو! بیهوده به جنگیدنت ادامه بده! بجنگ برای نابود کردن خودت، برای زوال خودت، برای مرگ تدریجی خودت! با دنیا بجنگ تا خودت زودتر خلاص شوی! تسلیم نشو تا دردناکتر کارت را تمام کند! اینطور سرفراز مردن چیزی به زندگی اضافه نمیکند، اما اینطور سخاوتمندانه رنج کشیدن، تمام شدنت را تضمین میکند. ...